Jedzenie to taka czynność, którą mało kto umie sobie odmówić. Nie mówię tu o potencjalnych łasuchach, lecz o normalnych ludziach, którzy z umiarem spożywają posiłki. W tradycji polskiej przyjęła się taka norma, że kuchnia oraz wszelkie prace z nią związane należą do kobiety. I tak działo się od dawien dawna, że to do kobiety należało przygotowanie śniadania, obiadu i kolacji. A wyglądało to tak, że żona zazwyczaj siedziała w domu i zajmowała się domem, a więc sprzątała i gotowała obiad. Natomiast mąż, jako głowa rodziny, chodził do pracy i zarabiał na utrzymanie rodziny. Troskliwa żona codziennie główkowała nad tym jaki obiad przygotować mężowi, aby ten zmęczony po dniu w pracy mógł zjeść wyśmienity ciepły posiłek. I tak toczyło się to przez kilkadziesiąt jak nie kilkaset lat. Obecnie jest nieco inaczej. A to ze względu niejako na równouprawnienie. Już od parunastu lat, dzieje się tak w rodzinie, że również i kobieta pracuje. Również i ona zarabia na utrzymanie rodziny i domu. Również i ona ma prawo do rozwijania swojego wykształcenia oraz podwyższania kwalifikacji zawodowych. W związku z tym kobieta pracująca zawodowo ma obecnie mniej czasu na prowadzenie domu i opiekowaniem się dziećmi, niż to miało miejsce kilkanaście lat temu. Obecnie zauważamy ingerencję mężczyzny w prace domowe, nawet w te, które wcześniej były uważane za typowo kobiece, a więc zmywanie, gotowanie czy nawet prasowanie. Dobrze dla kobiety jest w sytuacji kiedy mężczyźnie odpowiada taki podział obowiązków, kiedy nie narusza jego dumy męskiej to, że musi przewinąć dziecko czy zmyć naczynia po obiedzie. Dla kobiety to jest bardzo odciążające i dzięki temu może poświęcić więcej czasu dla siebie, dla męża czy dla dzieci. Gorzej jest w przypadku kiedy mężczyzna myśli kategoriami starodawnymi, że mężczyzna nie powinien ingerować w prace domowe, że to narusza jego męskość. Na szczęście coraz rzadziej można spotkać taki typ faceta, dlatego trzeba doceniać mężczyzn za trud i chęci, który wkładają w naszą pomoc.